Fjällräven Classic 2010

Van Nikkaluokta naar Abisko National Park, Lapland

In deze moderne tijd is het voor de mens de gewoonste zaak van de wereld om de wereld rond te reizen per vliegtuig, auto, bus of boot. Lekker vanuit je luie stoel een reis aan klikken op het internet en het enige dat je hoeft te doen is er te komen en te genieten van je vakantie. Maar wat nou als de reis zèlf het doel is, niet de ontspanning maar de INspanning als de perfecte vakantie! De Fjällräven Classic 2010 was zo’n vakantie. Iets meer als 100 km door Lapland bergen in Zweden wandelen met je rugzak en 2000 andere outdoor liefhebbers. Allemaal met een verschillende reden om mee te doen maar allemaal met hetzelfde doel, genieten!!

Dat genieten begon voor mij al ver terug in september 2009. Een vriend sprak gekscherend over een tocht die ieder jaar georganiseerd wordt in Zweden. Het outdoor merk Fjall Raven organiseert daar ieder jaar een trektocht van ongeveer 100 km door de Lapland bergen. Dit natuurlijk als promotie van hun eigen merk maar daarnaast ook als een stukje kennismaking met de Zweedse natuur. Als groot liefhebber van wandelen sprak deze tocht mij meteen aan maar het duurde nog tot begin van 2010 voor ik samen met 3 vrienden de knoop doorhakte. De reden hiervoor was dat we nog erg twijfelde of en hoe we er (redelijk betaalbaar) konden komen. Toen bleek dat Ryanair low-budget erheen bleek te vliegen, zijn we echt gaan kijken. (Helaas bleek achteraf dat het alsnog een erg kostbare trip was).

De reis naar de Start
Donderdagochtend 5 Augustus verzamelde we tegen 9:00 in de ochtend om nog even alle spullen te checken en boodschappen te doen voor de trein, bus en vliegreis. Al snel werd duidelijk dat het geluk niet aan onze kant stond aangezien Jelle zichzelf had buiten gesloten terwijl zijn spullen nog binnen lagen! Toen ook nog is bleek dat de trein die we moesten hebben niet reed door ‘een aanrijding met een persoon’, begonnen we te vermoeden dat we flink ons best moesten doen om in Zweden te kunnen komen. 5 uur en flink wat gestress later komen we dan toch nog op tijd aan op het vliegveld van Charleroi. Nog even snel de tassen wegen en herpakken en dan in de rij voor het inchecken. Wanneer we 1 uur later bij de gate aankomen is de vlucht inmiddels een half uur vertraagt (toeval?) en moeten we geduldig wachten tot we het vliegtuig in kunnen. 2 uur later komen we aan op een kleinere variant van Stockholm Airport. Het blijkt hier dat het vliegveld dan wel Stockholm heet maar het 80 km buiten de stad ligt. Misschien hadden we het toch beter moeten voorbereiden... Gelukkig brengt een comfortabele touringcar ons voor een schappelijk bedrag naar de stad en genieten we onderweg van het eeuwige schemeren. Donker wordt het in Stockholm wel maar het duurt echt een hele tijd!

Om 21:30 stappen we de bus uit en staan we in het hartje van Stockholm. OM 17 uur de volgende dag vertrekt hier de nachttrein naar het noorden maar tot die tijd moeten we ons nog zien te vermaken. In de McDonalds vatten we het plan op om is te kijken of er een jeugdherberg beschikbaar is voor een nacht maar dit blijkt een uur later toch makkelijker gezegd dan gedaan. Wanneer we na een stevige wandeling bij de herberg aankomen blijkt deze vol te zitten. Ook andere herbergen die we op aanraden van het hostel opbellen hebben geen plek meer. We besluiten iets verder door te lopen naar een soort park om te kijken of we ergens kunnen wild-kamperen. Dit blijkt nog best lastig maar uiteindelijk vinden we bij een jachthaven een leuk schuurtje waar we besluiten te gaan slapen. Met een schitterend uitzicht op een goed verlicht Stockholm, vallen we uitgeteld in slaap.

De volgende dag lopen we terug naar het hostel van de vorige avond en gaan opzoek naar een ontbijtje. Er is dan wel geen plaats om te slapen, voor een ontbijtje zijn we van harte welkom! Na het ontbijt lopen we naar het station om onze tassen te dumpen in een kluisje en de stad in te gaan. Stockholm is echt een mooie en vooral moderne stad. Onbewust doen we wat monumenten aan en iets bewuster vinden we een grote outdoor-winkel waar we natuurlijk echt even naar binnen moeten. Terug op het station scoren we nog even een maaltijd om in de trein te kunnen eten en lopen we naar het perron. In de coupe van de slaaptrein maken we kennis met onze 2 andere reisgenoten die ook onderweg zijn naar de Fjall Raven. Het zijn 2 Russisch/Duitse mannen die net als wij voor het eerst meedoen. Onder het genot van een drankje en Bob Dylan, rijd de trein de nacht in en praten we bij vlagen met onze reisgenoten. Als het tijd wordt om te slapen begint de grote puzzel om in dezelfde coupe 6 slaapplekken te creëren en tegelijkertijd 6 trekkerstassen onder te brengen. Het is wat knus maar het lukt en onder het wiegen van de trein vallen we in slaap.

Het is inmiddels zaterdagochtend en de trein rijd de meeste noordelijke stad van Zweden, Kiruna, binnen. Hier staan bussen van de organisatie klaar om ons naar het ‘basecamp’ te brengen en 15 min later staan we op het terrein van de lokale camping. Hier melde we ons aan en krijgen we alle informatie en benodigdheden voor de trek. Per deelnemer is er onbeperkte hoeveelheid trekkersmaaltijden, gas en ‘polarbrood’, ook krijg je een kaart en een stempelboekje om je als deelnemer tijdens de hike te kunnen legitimeren. Vanaf ‘basecamp’ vertrek je in verschillende startgroepen naar de start van de trek. Dit is gedaan om te voorkomen dat je in een peloton van 2000 mensen loopt en ipv de natuur alleen maar de tas van de persoon voor je ziet. Aangezien wij de laatste startgroep zijn, hebben we nog een extra dag rust. Zondagochtend om 13:00 mogen wij starten.

De trek
Na een dagje op de camping rijden we de volgende ochtend naar de start in Nikkaloakta. Hier begint de tocht dan echt! Wachtend op de startceremonie, wegen we onze tas aan een weegschaal. Mijn tas is 14Kg en dat was toch meer dan ik van te voren had gehoopt! Om 14:00 precies is het startsein en lopen we in en colonne van 300 man naar het eerste checkpoint. Hoewel we natuurlijk als doel hebben om gewoon te genieten van de trek, willen we voor de gouden medaille gaan. Het is namelijk niet gewoon een trek, maar er zit ook nog een extra uitdaging bij. Wanneer je de trek binnen 72 uur volbrengt verdien je een gouden medaille, binnen 96 uur voor zilver en binnen 120 uur voor brons. Dit betekend dus dat we goed moeten plannen waar en wanneer we willen overnachten.

Stage 1 (19 KM)
Het eerste traject voert je door een redelijk bosrijke omgeving. In het begin is iedereen zijn tempo aan het zoeken en veranderd de colonne in een uitgerekte sliert. Over rotsen en smalle paden van houten planken, loop je richting Kebnekaise Fjallstation. Het checkpoint is een verzameling van huisjes en dient als uitvalsbasis voor hikers die de Kebnekaise willen beklimmen of voor wandelaars die even wat willen drinken. We hebben de afstand vrij vlot kunnen afleggen. In iets meer als 3 uur waren we op het checkpoint.

Stage 2 (15 KM)
Na een kopje soep en een lekker uurtje rust, zijn we verder gegaan in de richting van het 2e checkpoint. Omdat we stevige doorgelopen hadden het eerste stuk, hadden we tijdens dit traject iets meer speling en hebben we uitgebreid gegeten op iets meer dan 1 uur lopen van checkpoint 1. Inmiddels liep het tegen 20:00 uur en zijn we verder gaan lopen zo lang het nog ging. Tegen 22:00 vonden we een mooi plekje bij een meertje en daar zijn we gestopt voor de nacht. Het is echt geweldig mooi om je tent op te zetten waar je wilt en dan ook nog is in zo’n mooi landschap. Opvallend was ook dat het echt verlaten was en er geen anders hikers in de buurt stonden. ’s Nachts hoorden we de echt fanaten nog stug door stappen maar buiten dat was het relatief rustig. De volgende ochtend zijn we niet idioot vroeg weer verder gaan met lopen. Het bleek dat het 2e checkpoint nog maar 1,5 uur van onze slaapplek zat en om 10:25 zaten we op het checkpoint aan een heerlijke wrap met rendiervlees, aardappelpuree en lingonberryjam die de organisatie voor de deelnemers had geregeld. Na een kopje koffie en een stukje wortelcake vervolgen we onze weg naar Checkpoint Primus.

Stage 3 (12,5 KM)
Het stuk naar het 3e checkpoint was een heerlijke wandeling, het terrein bleef redelijk vlak en we konden over relatief brede verharde paden lekker doorlopen. Het laatste stuk naar het checkpoint gaat iets omhoog naar een clubje met hutten. Op dit punt komen een aantal wandelwegen samen waaronder de Kungsleden (koningsweg) waar we de rest van de hike op zouden lopen. Bij dit checkpoint hebben we rustig de tijd genomen voor een warme lunch en was er de mogelijkheid onze gasblikjes en trekkersmaaltijden aan te vullen. Hoewel het redelijk winderig was hebben we toch ruim een uur op het checkpoint gezeten en zijn we om 14:41 verder gelopen.

Stage 4 (14 KM)
Dit traject wordt door de organisatie bestempelt als het zwaarste stuk. Je gaat hier namelijk over een zadel waarbij je in iets minder als een kilometer flink wat hoogte meters maakt. Het stijgingspercentage was ruim 60%. Ook de afdaling van het zadel naar de post is niet de meest begaanbare. Ok, de hellingshoek was een stuk plezieriger maar de het rotsveld waar we doorheen moesten haalden ons looptempo net zo omlaag. Toen we zicht kregen op enkele hutten dachten we het checkpoint gevonden te hebben en zijn we met oogkleppen voor naar de hutten gelopen. Hoewel we een mooie kloof met waterval over moesten, bleken we helaas verkeerd te zitten en zijn we het water iets verderop zonder brug overgestoken. Uiteindelijk bleek het checkpoint niet meer te zijn dan een tent die midden op een winderige vlakte stond. Aangezien het inmiddels alweer tegen 19:00 liep hebben we onze maaltijd hier genuttigd en onze plannen gemaakt voor het volgende traject.

Stage 5 (12,5 KM)
Tijdens het eten hadden we afgesproken om te kijken hoever het nog gaat en dan te stoppen. Het ging daar in tegen zo lekker en we bleven allemaal in zo’n lekker tempo lopen dat we om 23:21 bij het checkpoint aankwamen. Het mooie is dat het relatief licht blijft hier dus het opzetten van de tent ging prima. Even gezellig buiten zitten is er echter niet bij aangezien de muggen je bijna direct opeten. Zelfs met klamboe is er geen beginnen aan en er zat niets anders op dan meteen de tent in te duiken.

Stage 6 (18 KM)
Tussen hier en het eindpunt zitten vanaf hier nog maar 35 kilometers. Volgens ons meest optimistische schema en om een gouden medaille te halen, hadden we daar nog maximaal 28 uur voor. Aangezien we echter opvingen dat er dinsdagavond een feest zou zijn, hebben we ons plan iets bijgesteld en wilden we het laatste in 1 keer doen! Lopend naast een serie prachtige meren komen we om 13:50 het laatste checkpoint binnen. Inmiddels zijn we toch best wel gesloopt aangezien de voorspelde regen vervangen was door een strak blauwe lucht en 18 graden. Gelukkig kunnen we op dit checkpoint een beetje op krachten komen met pannenkoekjes met slagroom en lingonberryjam. Een waar genot na bijna 5 uur stampen over grote stenen en een afdaling waar je 'u' tegen zegt. Om 14:50 vervolgen we onze weg naar de finish.

Stage 7 (17 KM)
Het laatste traject loopt door een mooi bosrijk gebied. Vanaf het laatste checkpoint daal je verder af naar het natuurpark Abisko wat voor een groot deel bestaat uit een groot meer. Aangezien het zo warm was, liepen we ons de hele dag al te verheugen op een duik in het meer. Tegen het eind van de middag vinden we een mooi plekje voor onze avondmaaltijd en een zwempartij. Na even voelen besluit ik hier toch vanaf te zien en uiteindelijk gaan maar 2 van ons de uitdaging met het smeltwater aan. Als een stelletje Russische afkickende wodka verslaafde staan ze vol trots in het water en na lang 'wennen' liggen ze er uiteindelijk helemaal in (respect!). We sukkelen langzaam verder en nemen de tijd om nog even te genieten van 'de canon'. Het smeltwater uit de bergen voert in een ruige rivier naar een gigantisch meer en heeft in de loop der jaren een mooie gleuf uit gesleten (zie foto).

Om 20:15 lopen we het bos uit en staan we opeens op het asfalt. Het contrast met de natuur waar we de afgelopen 2 dagen doorheen zijn gelopen kan niet groter zijn! We volgen de bordjes en na een flinke slinger tocht komen we aan in het plaatsje Abisko. Op het terrein van het touristencentrum Abisko is er een finish opgezet waar de reeds gefinishte deelnemers al genieten van een drankje. Wanneer we bijna bij de finish zijn begint iedereen te klappen en ons aan te moedigen voor het laatste stukje. Met een glimlach van oor tot oor trekken we met onze laatste krachten nog een sprintje (wat een uitslovers zijn we toch eigenlijk :) ) naar de finish. Met onze tijd van iets meer dan 55 uur zijn we ruim oprijd voor de gouden medaille. Terwijl we genieten van een ijskoud glas met lingonberrylimonade, wordt onze tijd berekend. Even later krijgen we een goodybag en onze gouden medaille!!!

Uitgeput zakken we neer op het gras en genieten die avond en de dag erna nog even uitgebreid van de sauna, een Zweedse band die Ierse muziek speelt, de torenhoge prijzen voor bier, onze laatste sneetjes poolbrood, nog maar een trekkersmaaltijd en verder de gezelligheid en sfeer van dit fantastische evenement!! Ooit kom ik hier nog is terug!!