Als het zeevliegtuig landt in de lagune van Walker's Cay, doet niets vermoeden dat hier veel haaien leven. Het eiland is vooral een bestemming voor enthousiaste sportvissers. Elke dag komen de vooral mannelijke vissers terug naar de kleine jachthaven, en bezoeken het speciale gebouwtje om hun vangst schoon te maken. Vroeger gebeurde dit in de jachthaven zelf, maar door de vele haaien die op een bepaald moment naast de boten lagen te wachten begonnen argeloze zwemmers te protesteren. De resten van de gevangen vis worden nu in tonnen gestort, waarna er een betonhaak in wordt gestoken. Het geheel gaat de vriezer in. Eindresultaat: een enorme ijzige vislollie, een heerlijke traktatie voor de rifhaaien.
Daar gaan we!
Na een verwachtingsvolle nacht stappen we aan boord van de boot. Kapitein Snoopy, met charmant rastakapsel, neemt ons mee naar de plaats waar het allemaal gaat gebeuren: een kleine zandvlakke tussen het koraal die dicht bij het open water ligt, op een diepte van 8-10 meter. De motoren van de boot worden op vol vermogen gezet terwijl er een paar snelle cirkels worden gedraaid. Voordat de lollie het water in mag, moeten alle duikers op de bodem zitten. Als we keurig zitten te wachten op divemaster Barry zien we al haaien vanuit alle richting aan komen scheuren. Er zijn al een paar dozijn haaien voordat het aas in het water is.
De kapitein laat de bevroren lolly zakken, Barry bevestigt hem aan een staaldraad op de bodem en dan begint het speelkwartier! Er zijn nu meer dan 100 rifhaaien, cirkelend rond aas en duikers. Af en toe scheurt een van de dieren een stuk vis af, en probeert dat ongezien naar het rif te transporteren om het daar op te eten, hetgeen echter nooit lukt. Minstens een tiental andere haaien zet onmiddellijk de achtervolging in.
De duikers amuseren zich kostelijk, hoewel vlak voor de duik een aantal mensen behoorlijk nerveus was. Maar de haaien zijn totaal niet geïnteresseerd in hen, maar alleen in het aas. Rond de lolly cirkelt nu een soort haaiendraaimolen, bestaand uit Caribische rifhaaien (Carcharhinus perezi) en zwarttip-spinnerhaaien (Carcharhinus brevipinna). Af en toe komt er ook nog een verpleegstershaai kijken (Ginglymostomna cirratum), die het aas van onder af benadert en de rifhaaien aan de kant duwt voor een beter houvast. De fotografen hebben helemaal de tijd van hun leven. Peter zwemt erg dicht bij het aas en maakt opname na opname, en zwemt tweemaal terug naar de boot voor een nieuwe film. Uiteindelijk is bijna al het aas verdwenen, en zwemmen we langzaam terug naar de boot. We gaan terug naar de kust.
To bull or not to bull
Maar Walker's Cay heeft nog een attractie, die echter alleen te bewonderen is voor ervaren "haaienduikers" en fotografen. Niet al het visafval wordt gebruikt als aas voor de "haaienrodeo". De medewerkers van Walker's Cay dumpt de niet gebruikte resten aan de andere kant van het kleine eiland, waar geen zwemmers of duikers zijn. Maar er wonen nu wel stierhaaien (Carcharhinus leucas). Deze dieren worden beschouwd als een van de gevaarlijkste haaiensoorten ter wereld en worden zo'n 2,5 meter lang. Hun redelijke geringe lengte wordt echter goed gecompenseerd door hun breedte en durf. Het zijn uiterst snelle en wendbare dieren, en ook zeer nieuwsgierig. Hun favoriete leefgebied zijn de troebele wateren van riviermonden en havens, en ze zwemmen vaak honderden kilometers een rivier op. In de Zambezi in Afrika zijn het beruchte haaien, die wel eens baders het water intrekken. Ook op Walker's Cay zoeken ze het troebele water op. We liggen met alleen vinnen, snorkel en masker in water van een meter diep, waarbij we telkens verrast worden door de haaien, die niet aarzelen om ons tot op 20 centimeter te naderen, en ons geïnteresseerd en zonder enige terughoudendheid bekijken met hun kleine oogjes.
Divemaster Dina gooit aas in het water terwijl we in het water liggen. Hoe langer we onze adem inhouden, hoe dichterbij de haaien komen. En Peter neemt foto's, natuurlijk. Deze dieren zijn heel anders dan de haaien die we tot nu toe hebben mogen ontmoeten. Af en toe voeren ze schijnaanvallen uit, snel op ons afzwemmend, en pas op het laatste moment wegdraaiend. Soms zwemmen er zelfs meerdere haaien voor de camera. Het hart klopt me af en toe in de keel.
Plotsklaps alleen
Het troebele water, dat steeds donkerder wordt door het door de haaien opgeworpen zand maakt de ervaring nog spannender. Peter verlaat het water elke 30 minuten voor een nieuwe film. Goede foto's van deze indrukwekkende dieren zijn er nauwelijks, en hij is verrukt dat hij nu de kans heeft om zijn haaiencollectie aan te vullen. Zijn favoriet is een volwassen vrouwtje, dat hem blijkbaar ook wel aardig vindt, en af en toe de camera aanraakt met haar neus. Na twee uur geef ik het op, maar Peter kan er geen
Terug
)
)
)
)
)
)
